„/8” – limuzyny, typy 200 D – 280 E (seria 114, 115)
Produkcja: 1967 - 1976















































































Typy
| Typ | Oznaczenie | Lata produkcji | Wyprodukowano |
|---|---|---|---|
| 200 D/8 | W 115 D 20 | 10.67/01.68 - 08.73 | 187.873 |
| 200 D/8 | W 115 D 20 | 08.73 - 12.76 | 152.054 |
| 220 D/8 | W 115 D 22 | 07.67/01.68 - 08.73 | 345.376 limuzyn |
| 220 D/8 | W 115 D 22 | 08.73 - 12.76 | 67.453 limuzyn |
| 240 D | W 115 D 24 | 02.73/08.73 - 12.76 | 126.148 limuzyn |
| 240 D 3.0 | W 115 D 30 | 03.74/10.74 - 11.76 | 53.690 |
| 200/8 | W 115 V 20 | 10.67/01.68 - 08.73 | 175.242 |
| 200/8 | W 115 V 20 | 08.73 - 12.76 | 113.543 |
| 220/8 | W 115 V 22 | 10.67/02.68 - 08.73 | 128.398 limuzyn |
| 230.4 | W 115 V 23 | 11.72/08.73 - 12.76 | 87.609 limuzyn |
| 230/8 | W 114 V 23 | 09.67/01.68 - 08.73 | 152.822 limuzyn |
| 230.6 | W 114 V 23 | 09.73 - 11.76 | 63.497 limuzyn |
| 250 | W 114 V 25 | 07.67/12.67 - 05.72 | 78.303 |
| 250 | W 114 V 28 | 03.70/07.70 - 08.73 | 22.624 |
| 250 | W 114 V 28 | 08.73 - 07.76 | 11.437 |
| 280 | W 114 V 28 | 10.71/05.72 - 08.73 | 19.537 |
| 280 | W 114 V 28 | 08.73 - 09.76 | 25.000 |
| 280 E | W 114 E 28 | 01.71/04.72 - 08.73 | 13.711 |
| 280 E | W 114 E 28 | 08.73 - 09.76 | 9.125 |
| 220 D/8 long | V 115 D 22 | 03.68 - 07.73 | 4.027 limuzyn |
| 240 D long | V 115 D 24 | 08.73 - 11.76 | 3.655 limuzyn |
| 230/8 long | V 114 V 23 | 08.68 - 07.73 | 1.082 limuzyn |
| 230.6 long | V 114 V 23 | 08.73 - 10.76 | 1.131 limuzyn |
| 220 D/8 podwozie pod nadwozia specjalne | F 115 D 22 | 03.68 - 07.73 | 2.327 podwozi |
| 240 D podwozie pod nadwozia specjalne | F 115 D 24 | 08.73 - 11.76 | 581 podwozi |
| 220/8 podwozie pod nadwozia specjalne | F 115 V 22 | 04.68 - 06.73 | 334 podwozi |
| 230.4 podwozie pod nadwozia specjalne | F 115 V 23 | 08.73 - 08.76 | 156 podwozi |
| 230/8 podwozie pod nadwozia specjalne | F 114 V 23 | 04.68 - 07.73 | 240 podwozi |
| 230.6 podwozie pod nadwozia specjalne | F 114 V 23 | 08.73 - 10.76 | 77 podwozi |
| 220 D/8 podwozie z wydłużonym rozstawem osi | VF 115 D 22 | 03.68 - 07.73 | 1.087 podwozi |
| 240 D podwozie z wydłużonym rozstawem osi | VF 115 D 24 | 07.73 - 09.76 | 935 podwozi |
| 230/8 podwozie z wydłużonym rozstawem osi | VF 114 V 23 | 04.68 - 07.73 | 1.567 podwozi |
| 230.6 podwozie z wydłużonym rozstawem osi | VF 114 V 23 | 08.73 - 10.76 | 1.367 podwozi |
Historia
W styczniu 1968 roku, razem z typami 280 S, 280 SE i 280 SL, zaprezentowano także „nową generację” samochodów klasy średniej. Pierwotna gama modeli tej rodziny, wewnętrznie oznaczonej W 114/115, obejmowała sześć typów: od 200 D z czterocylindrowym silnikiem Diesla o mocy 55 KM do typu 250 z sześciocylindrowym silnikiem gaźnikowym o mocy 130 KM. Najwyżej pozycjonowany 250 odróżniał się wyglądem od skromniejszych braci: jako jedyny miał z przodu podwójny zderzak.
Czterocylindrowe typy od 200 D do 220 zgrupowano w rodzinie W 115, a oba modele sześciocylindrowe, 230 i 250, należały do rodziny W 114. Modele „nowej generacji” nazwano „Strich-Acht” („kreska osiem”, „/8”), od roku ich premiery.
Najważniejszą nowością konstrukcyjną była tak zwana skośna oś wahliwa. Po raz pierwszy seryjny samochód osobowy Mercedes-Benz otrzymał tylną oś na wahaczach skośnych. Gruntowne prace rozwojowe przyniosły wyraźnie lepsze właściwości jezdne niż w poprzednikach, bez utraty komfortu.
W listopadzie 1968 roku program „nowej generacji” uzupełniono od góry dwoma modelami coupé: 250 C i 250 CE. Ich premiera też była debiutem: po raz pierwszy w klasie średniej pojawiła się ekskluzywna wersja coupé.
Jeszcze bardziej ekskluzywną wersję nadwozia, przynajmniej pod względem ceny i liczby wyprodukowanych egzemplarzy, przedstawiono również w 1968 roku: ośmioosobową limuzynę z rozstawem osi wydłużonym o 650 mm i trzema rzędami siedzeń. Była dostępna jako typ 220 D i 230, a od jesieni 1973 jako 240 D i 230.6. Tę wersję, wyprodukowaną w liczbie prawie 10 000 egzemplarzy, kupowały głównie firmy taksówkowe, biura podróży, linie lotnicze, ambasady i urzędy. Udział diesli był wśród modeli ośmioosobowych szczególnie wysoki: wynosił 78 %, znacznie więcej niż wśród zwykłych limuzyn.
Zgodnie z tradycją limuzyna i limuzyna długa były dostępne jako podwozia z częściowym nadwoziem, z których karosiarze w kraju i za granicą budowali ambulanse, kombi i inne nadwozia specjalne. W programie sprzedaży były najpierw typy 220 D, 220 i 230 ze zwykłym rozstawem osi oraz 220 D i 230 z wydłużonym. Podwozia także objęła modernizacja jesienią 1973 roku: 220 D zastąpił 240 D, a 220 – 230.4. Sześciocylindrowy 230 produkowano dalej jako 230.6. Szczególnie popularne były ambulanse z nadwoziami firm Binz z Lorch i Miesen z Bonn. Najbardziej znanymi producentami karawanów byli Pollmann z Bremy, Rappold z Wülfrath, Stolle z Hanoweru i Welsch z Mayen.
W kwietniu 1972 roku gamę limuzyn uzupełniły typy 280 i 280 E. Oba otrzymały nowy sześciocylindrowy silnik 2,8 litra z dwoma wałkami rozrządu w głowicy, o mocy 160 KM w wersji gaźnikowej i 185 KM w wersji z wtryskiem. Nowe topowe modele dało się odróżnić od słabszych odmian nawet bez spoglądania na oznaczenie: poza podwójnym przednim zderzakiem typu 250 były jedynymi limuzynami tej rodziny z tylnym zderzakiem sięgającym aż do nadkoli i z dwiema końcówkami wydechu.
Od pojawienia się 280 i 280 E typ 250 dostarczano już nie z dotychczasowym silnikiem 2,5 litra, lecz także z jednostką 2,8 litra znaną z typu 280 S, tu w nieco osłabionej wersji o mocy 130 KM. Wersja eksportowa typu 250 dla Stanów Zjednoczonych i Kanady miała ten silnik już od lipca 1970 roku.
We wrześniu 1973 roku cała rodzina przeszła gruntowną modernizację. Wiele szczegółów wprowadzonych wcześniej w typach SL i SLC oraz w klasie S trafiło teraz do modeli tej skromniejszej rodziny, poprawiając ogólne bezpieczeństwo. Kilka przykładów: zewnętrzne lusterka regulowane z wnętrza, odprowadzające brud listwy na słupkach A, dzięki którym boczne szyby pozostawały czyste nawet przy złej pogodzie, żebrowane, mniej brudzące się tylne lampy oraz rynienka nad tylną szybą. Czteroramienna kierownica bezpieczeństwa, znana z rodzin 107 i 116, weszła do produkcji seryjnej „/8” pół roku przed modernizacją. Od marca 1973 roku zagłówki i bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa należały do wyposażenia seryjnego modeli 114/115.
Odświeżono też wygląd, upodabniając go do klasy S. Osłonę chłodnicy obniżono i poszerzono, tablica rejestracyjna była teraz mocowana na przednim zderzaku, a nie pod nim jak dotąd; zmieniono także uchwyt klapy bagażnika. Przód upodobniono do starszego brata. Podobnie jak coupé, typy od 250 do 280 E nie miały już podwójnego zderzaka; jedynymi limuzynami tej rodziny wyróżnionymi wyglądem pozostały 280 i 280 E, które zachowały długie tylne zderzaki.
Po modernizacji jesienią 1973 roku pojawiły się dwa nowe silniki czterocylindrowe: 240 D zamknął od góry gamę diesli, a typ 230.4 zastąpił 220. Dodatkowa cyfra „4” w nowym oznaczeniu była potrzebna, by nie mylić tego modelu z pierwotną wersją 230 z silnikiem sześciocylindrowym, wciąż sprzedawaną jako 230.6.
W lipcu 1974 roku gamę znów poszerzono: pokazano pierwszy na świecie samochód osobowy z pięciocylindrowym silnikiem Diesla, typ 240 D 3.0 z silnikiem 3,0 litra o mocy 80 KM, co jak na ówczesnego diesla było znakomitym wynikiem.
W styczniu 1976 roku zaprezentowano następców rodziny 114/115, typy rodziny 123, których produkcja seryjna już trwała. Produkcji „/8” nie zakończono jednak od razu: trwała do grudnia 1976 roku, więc przez rok obie rodziny powstawały równolegle. Wyjątkiem były typy od 250 do 280 E oraz coupé, których produkcję zakończono kilka miesięcy wcześniej, zależnie od modelu między czerwcem a wrześniem 1976. W ciągu dziewięciu lat wyprodukowano łącznie ponad 1,9 miliona samochodów rodziny W 114/115.