„/8” – coupé, typy 250 C – 280 CE (seria 114)

Produkcja: 1968 - 1976

type 250C / 250CE, 1968-73
type 250C / 250CE, 1968-73
type 250C, 1968-73, when driving into the steep face of the test track in Untertürkheim
type 250C / 250CE, 1968-73
type 250C / 250CE, 1968-73
type 250C / 250CE, 1968-73
type 250C / 280C / 280CE, 1973-76
type 250C / 280C / 280CE, 1973-76
type 250C / 280C / 280CE, 1973-76
type 250C / 280C / 280CE, 1973-76
type 280C, 1973-76
type 250C, 1968-73; VORSERIENFAHRZEUG with the type stroke "250"
type 280C, 1972-73; U.S.-version, model year 1972
type 280C / 280CE, 1972-73
type 280C, 1973-76; U.S.-version. model year 1976
type 280CE, 1972-73

Typy

TypOznaczenieLata produkcjiWyprodukowano
250 CW 114 V 2510.68 - 05.728 824
250 CW 114 V 2807.69 - 08.73łącznie 11.768 (do 06.76)
250 CW 114 V 2808.73 - 06.76łącznie 11.768 (od 07.69)
250 CEW 114 E 2510.68 - 05.7221.787
280 CW 114 V 2812.71/06.72 - 08.73łącznie 13.151 (do 08.76)
280 CW 114 V 2808.73 - 08.76łącznie 13.151 (od 12.71)
280 CEW 114 E 2804.71/05.72 - 08.73łącznie 11.518 (do 07.76)
280 CEW 114 E 2808.73 - 07.76łącznie 11.518 (od 04.71)

Historia

W listopadzie 1968 roku nowe modele coupé, 250 C i 250 CE, zaprezentowano przedstawicielom prasy międzynarodowej zgromadzonym w Hockenheim. Miały one zamknąć od góry program typów rodziny 114/115. Po raz pierwszy w klasie średniej pojawiła się ekskluzywna wersja coupé.

Podstawowa koncepcja techniczna i stylistyka nowych modeli pochodziły w dużej mierze od limuzyn. Pod względem podwozia, napędu i konstrukcji coupé było bardzo podobne do limuzyny 250, a aż do słupka A nadwozia obu wersji były identyczne. Od słupka A różnice stawały się jednak wyraźne: coupé miało bardziej pochyloną przednią szybę i dach niższy o 45 mm niż limuzyna, no i oczywiście było dwudrzwiowe. Przednie i tylne szyby boczne nie miały ramek i chowały się całkowicie. Dzięki brakowi słupka B powstawała, jak w prawdziwym hardtopie, nieprzerwana otwarta przestrzeń. Kolejnym wyróżnikiem był dłuższy tylny zderzak, sięgający aż do nadkoli i dobrze pasujący do długiego tyłu samochodu.

Elegancki, sportowy charakter coupé podkreślały oferowane silniki. Z sześciocylindrową jednostką 2,5 litra coupé otrzymało najmocniejszy silnik z szerokiej gamy rodziny 114/115. Oprócz wersji gaźnikowej, jak w limuzynie o mocy 130 KM, dostępny był też silnik z wtryskiem o mocy 150 KM, montowany wyłącznie w coupé.

250 CE był pierwszym seryjnym samochodem osobowym Mercedes-Benz z bardzo ważną nowością: tak zwanym układem „D-Jetronic”. Był to elektroniczny wtrysk paliwa firmy Bosch, który zastąpił dotychczasową mechaniczną wielotłoczkową pompę wtryskową.

Razem z limuzynami 280 i 280 E w kwietniu 1972 roku pokazano odpowiadające im coupé 280 C i 280 CE. Wszystkie cztery modele miały zupełnie nowy sześciocylindrowy silnik z dwoma wałkami rozrządu w głowicy. W coupé gaźnikowa wersja o mocy 160 KM zastąpiła silnik 2,5 litra z wtryskiem, więc 250 CE wycofano z produkcji, robiąc miejsce dla 280 C. 280 CE z silnikiem o mocy 185 KM poszerzył zakres osiągów rodziny i stał się jej nowym modelem topowym.

Wraz z pojawieniem się na rynku 280 C i 280 CE także typ 250 C otrzymał nieco osłabioną, 130-konną wersję silnika 2,8 litra, przejętego z 280 S. Wersja eksportowa 250 C, przeznaczona do Stanów Zjednoczonych i Kanady, miała ten silnik już od lipca 1969 roku.

We wrześniu 1973 roku coupé, podobnie jak limuzyny, przeszły modernizację. Wiele szczegółów znanych już z typów SL i SLC oraz z klasy S trafiło teraz do małych coupé i ogólnie poprawiło bezpieczeństwo. Kilka przykładów: ruchome lusterka zewnętrzne regulowane z wnętrza, odprowadzające brud listwy na słupkach A, dzięki którym boczne szyby pozostawały czyste nawet przy złej pogodzie, żebrowane, mniej brudzące się tylne lampy oraz rynienka nad tylną szybą. Czteroramienna kierownica bezpieczeństwa, znana już z rodzin 107 i 116, weszła do wyposażenia seryjnego pół roku przed modernizacją. Od marca 1973 roku zagłówki i bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa z przodu należały do wyposażenia seryjnego także coupé 114.

Zmodernizowane modele otrzymały też odświeżony wygląd, zbliżony do klasy S: osłonę chłodnicy obniżono i poszerzono, tablicę rejestracyjną umieszczono na zderzaku, a nie pod nim jak wcześniej. Klapa bagażnika dostała nowy uchwyt. Przód przeprojektowano tak, by bardziej przypominał limuzyny klasy S. W odróżnieniu od limuzyn coupé zachowały uchylne trójkątne szybki. Miało to jednak wadę: nowe lusterka zewnętrzne nie znalazły się przy słupku A, jak w limuzynach, lecz w niezbyt szczęśliwym miejscu, na tylnym końcu trójkątnych szybek.

Produkcję małych coupé zakończono w sierpniu 1976 roku, ponad pół roku po zmianie generacji limuzyn i cztery miesiące przed zjechaniem z taśmy ostatniego Mercedesa „/8”. W ciągu niespełna ośmiu lat zbudowano łącznie ponad 67 000 coupé rodziny 114, z czego 60 % trafiło na eksport. Następcy, coupé rodziny 123, pojawili się na rynku dopiero osiem miesięcy później; produkcję seryjną rozpoczęto w kwietniu 1977 roku.